czwartek, 29 listopada 2012

WatchDocs-Prawa Człowieka w Filmie 30.11.-02.12.2012 Wro

Dzisiaj pozwolę sobie na odrobinę prywaty, okazja jest bowiem wyjątkowa :)


Wraz z grupą przyjaciół – ludzi twórczych i pełnych pasji, założyliśmy Fundację East Side, skupiającą swe artystyczno-kulturalne działania wokół szeroko rozumianego Wschodu (więcej możecie doczytać na naszym profilu fejsowym: https://www.facebook.com/eastsidefoundation, możecie do nas również napisać, polubić, polecić – będzie nam bardzo miło;)).

Fundacji, pomimo króciutkiego stażu, udało się zorganizować naprawdę ciekawy i znaczący event, mianowicie – zostaliśmy współorganizatorami wrocławskiej edycji Festiwalu WatchDocs – Prawa Człowieka w Filmie. I właśnie o nim chciałabym Wam podrzucić parę zdań.

Startujemy jutro o 16:00 we wrocławskim DCF-ie, więc kto może – niech zagląda, bo program zapowiada się smakowicie. Zaserwujemy Wam 9 doskonałych dokumentów, ciekawych zarówno ze względów formalnych, jak i pod kątem problematyki. Część z zaprezentowanych filmów stanowi nasz dyskretny ukłon w stronę Wschodu. Tam bowiem leży prawdziwa odwaga.

Już w piątek o 19:00 pokażemy „Miasto bez granic”, opowiadający o Stambule i jego problemach rozgrywających się na styku urbanistyki i społeczeństwa.


W sobotę będzie można obejrzeć m.in. „Spisek żarówkowy”, doskonały dokument o celowych skracaniu życia przedmiotów oraz nagradzany na licznych festiwalach „Lot specjalny” – opowieść o egzystencji mieszkańców i pracowników ośrodka dla nielegalnych imigrantów we Frambois w pobliżu Genewy ukazującą ludzkie dramaty wynikające z barbarzyństwa procedur.




W niedzielę warto zobaczyć znakomity obraz "Mit Pruitt-Igoe" - w którym problematyka społeczna splata się z historią architektury i przemianami politycznymi. Na sam koniec zaś zostawiamy perełkę w iście kafkowskim stylu, „Zamek” kunsztowny formalnie film pokazujący codzienne funkcjonowanie jednego z największych lotnisk świata.




Resztę tytułów oraz program całego wydarzenia możecie poznać zaglądając na fejsbuka: https://www.facebook.com/events/129655163852869/ oraz stronę DCF-u http://dcf.wroclaw.pl/wydarzenia/aktualnosci/921-festiwal-watch-docs-prawa-czlowieka-w-filmie

Dziękuję za uwagę i...
                                                          Z A P R A S Z A M   B A A A A A A A R D Z O ! ! ! 








 
 

wtorek, 27 listopada 2012

"Fuck For Forest" Michała Marczaka - na szybko

Dokument Michała Marczaka, nie dość, że formalnie prezentuje światowy poziom, to jeszcze swą przewrotnością dosięga wyżyn godnych Herzoga (co zresztą nie umknęło uwadze polskich krytyków). Wbrew oczekiwaniom nie epatuje seksem, zamiast kontrowersji i erotyzmu serwując narrację rodem z przyrodniczych wojaży Davida Attenborough.

Ekipa Fuck For Forest to romantycy nowych czasów, współczesne ucieleśnienie idei Piotrusia Pana i Don Kichota, z jednej strony buntowniczy, kontrkulturowi, z drugiej jednak doskonale potrafiący wykorzystać zdobycze współczesnej technologii i świetnie wstrzeliwujący się ze swoją ideą w rynek XXI wieku (na amatorskim porno kręconym na łonie natury udało im się zebrać kilkaset tysięcy euro, imponujące, nieprawdaż?).

Cały obraz Marczaka jest arcyciekawym oczekiwaniem na jedną kulminacyjną sceną. Ta zaś następuje w środku amazońskiej dżungli, pośród indiańskiego plemienia, które FFF przybyli wspomóc. To moment, w którym naiwne, dziecięce wręcz ideały ścierają się z twardą, niczym ubita gleba, rzeczywistością. Dla żyjących na granicy ubóstwa Indian FFF to zgraja obłąkanych przebierańców, których niejasne zamiary budzą podejrzliwość i niechęć. To bolesna lekcja o tym, że nawet najszczersze i najczystsze intencje, nie poparte wiedzą i świadomością muszą pozostać utopią. To niewątpliwie najmocniejszy punkt obrazu Marczaka, demaskatorska puenta, pełna goryczy, ale pozbawiona jadu i sarkazmu wobec „nagich ekologów’. Oby więcej takich polskich dokumentów, serio. 8/10






czwartek, 15 listopada 2012

"Mistrz" Paula Thomasa Andersona - na szybko

Traktujący o Ameryce lat 50-tych „Mistrz” pozostaje nad wyraz aktualny ze swym złowróżbnym przesłaniem o szaleństwie, które konsumuje współczesny świat. Thomas Paul Anderson demaskuje kolejny „american dream”. Odwołuje się przy tym do niezwykle barwnej amerykańskiej historii sekt i około-religijnych grup z budzącymi największe emocje scjentologami na czele.

To film o prawdziwie chorych umysłach, fascynacji podszytej dziwacznym erotyzmem i o napięciu między wizjonerstwem a obłędem. Równocześnie stanowi on rodzaj analizy zależności uczeń – mistrz, która może być rozpatrywana wielopłaszczyznowo, w tym również jako relacja władza - społeczeństwo.

Obraz Andersona nuży, wyczerpuje i rzuca widzowi wyzwanie. Zdecydowanie warte podjęcia. Joaquin Phoenix kreuje tu rolę życia, tworząc bohatera równie fascynującego, co odpychającego. Genialnie zakomponowane kadry (z symbolicznie przewijającą się wizją bezkresnego oceanu) i niepokojąca, połamana muzyka niezawodnego Jonny’ego Greenwooda gwarantują mieszankę iście mistrzowską. Trudne, męczące kino, do którego warto jednak powrócić.8/10


 

czwartek, 8 listopada 2012

"American Horror Story" - danie na szybko

Współczesne amerykańskie horrory traktuję trochę jak lek na bezsenność. Nie są ani trochę straszne, za to koszmarnie odtwórcze, przewidywalne i upiornie wręcz nudne. Pojawiają oczywiście chlubne wyjątki, lecz to zaledwie kropla w morzu potrzeb spragnionych niebanalnej intrygi i prawdziwej grozy widzów. Odświeżającą alternatywą okazują się, zresztą nie po raz pierwszy, seriale.

Po zombiakach, wampirach i innych dziwacznych kreaturach przyszedł czas no nową formułę – korzystającą z elementów klasycznego kina grozy i równocześnie pełnymi garściami czepiącą zarówno z bogatej historii amerykańskiej przemocy (Charles Manson, masakra w Coloumbine), jak i pop-kulturowych odniesień. A wszystko to osadzone w ramach wypróbowanej dramaturgii soap-opery.

Zresztą, czasy, gdy określenie „soap-opera” nierozerwalnie wiązało się z kiczem i banałem są już dawno za nami. Twórcy seriali prześcigają się w pomysłach, zarówno scenariuszowych, jak i operatorsko-montażowych, by uwodzić kolejne rzesze widzów. W efekcie powstają arcydziełka takie jak „Mad men” czy „Broadwalk empire”. I o ile, „American Horror Story” nie jest serią wybitną, to jednak stanowi kolejny mocny punkt na serialowej arenie.

Wielką siłą „American Horror Story” są kreacje aktorskie z charyzmatyczną divą, Jessicą Lang na czele. Swoją drogą, świetnym zabiegiem było obsadzenie w kolejnej serii aktorów grających w poprzedniej – tyle, że w zupełnie nowych rolach. Druga seria, rozgrywająca się w ponurych wnętrzach odizolowanego zakładu psychiatrycznego, zapowiada się jeszcze mroczniej i bardziej intrygująco niż pierwsza. Mam przeczucie,  że horror po amerykańsku w wersji nie pełnometrażowej zjeży włos na niejednej głowie:) 8/10


Poniżej kilka zdjęć oraz teasery z drugiej serii, zatytułowanej: Asylum.






czwartek, 25 października 2012

To, co najważniejsze. Recenzja "Jak to jest" Bruce'a Webba

Utrata dziewictwa to leitmotiv wielu „teenage movies”. Wiadomo, że nic tak nie kręci małolatów jak nielegalnie wypity alkohol i szansa na zaliczenie trzeciej bazy. Naturalnie, zawsze wiąże się z tym masa komplikacji, rozterek i mniej lub bardziej traumatycznych wtop. Jednych myśl o rozprawiczeniu przeraża i tremuje, dla innych stanowi cel nastoletniej egzystencji. Świat kina ma takich historii na pęczki. Począwszy od perełek w stylu „Absolwenta” poprzez żarty z pogranicza złego smaku i kretynizmu jak w „American pie”, humor dla wrażliwców z „Adventureland”, kończąc na pełnym hardcorze serwowanym w „Dzieciakach”.

W „Jak to jest” nad problem pierwszej inicjacji zawisa czarna chmura dramatu, a młodość i niewinność zostają zaręczone z widmem nadchodzącej śmierci. Reżyser, Bruce Webb umiejętnie waży proporcje komedii i dramatu, trzymając się jednocześnie reguł realizmu i prawdopodobieństwa.

Bohaterami filmu jest dwóch dobijających szesnastego roku życia przyjaciół, Robbie i Ziggy zwyczajne chłopaki z przeciętnej brytyjskiej mieściny (oklaski dla Eugene’a Byrne’a i Josha Bolta, duet dynamiką i humorem nasuwający skojarzenia z Twain’owskim Tomkiem i Huckiem). Ich świat, dotąd wypełniony beztroską zabawą i włóczęgą,  zmienia się diametralnie z chwilą, gdy u Robbie’go wykryta zostaje nieuleczalna choroba. W obliczu zbliżającego się końca chłopak chce tylko jednego – nie odchodzić z tego świata jako prawiczek. Ziggy musi w związku z tym, jak na najlepszego kumpla przystało, dopomóc mu w spełnieniu ostatniego pragnienia. Tu zaczyna się imponująca seria kompletnie niewypałowych, acz szalenie zabawnych kombinacji i zabiegów zmierzających do osiągnięcia owego celu. A ten, jak wiadomo, uświęca środki. 

Webbowi udaje się wymknąć zarówno z sideł komediowego banału, jak i dramatycznego patosu. Jego film jest szczery, ujmujący i naprawdę niegłupi. Oswaja z trudnymi kwestiami, nie czyniąc tabu ani z problematyki przedwczesnej śmierci, ani też seksualnej inicjacji. 

Bezpruderyjność i lekkość „Jak to jest”, sprawiają, że spokojnie wpisałabym go na listę obowiązkowych „lektur” gimnazjalnych. To świetna alternatywa dla miernot ze „szkolnej filmoteki”, z takim upodobaniem odtwarzanych podczas godziny wychowawczej.

Pomijając jednak wątek seksualny, „Jak to jest” to przede wszystkim rzecz o punkcie granicznym między chłopięctwem a dojrzałością oraz o przyjaźni, która przechodzi metamorfozę od dziecięcej zabawy ku poczuciu odpowiedzialności za drugą osobę. I właśnie owa przyjaźń jest sednem, czyli tytułowym „the be-all and end-all” tego filmu. 

„Jak to jest” działa jak kubek grzańca wypity w podły jesienny dzień – rozluźnia, krzepi i weseli. To remedium na jesienną chandrę i dojmującą nostalgię oraz doskonale skrojona rozrywka, trzymająca poziom przez całe 95 minut.