Dokument Michała Marczaka, nie dość, że formalnie prezentuje
światowy poziom, to jeszcze swą przewrotnością dosięga wyżyn godnych Herzoga
(co zresztą nie umknęło uwadze polskich krytyków). Wbrew oczekiwaniom nie
epatuje seksem, zamiast kontrowersji i erotyzmu serwując narrację rodem z przyrodniczych
wojaży Davida Attenborough.
Ekipa Fuck For Forest to romantycy nowych czasów,
współczesne ucieleśnienie idei Piotrusia Pana i Don Kichota, z jednej strony buntowniczy,
kontrkulturowi, z drugiej jednak doskonale potrafiący wykorzystać zdobycze
współczesnej technologii i świetnie wstrzeliwujący się ze swoją ideą w rynek XXI
wieku (na amatorskim porno kręconym na łonie natury udało im się zebrać kilkaset
tysięcy euro, imponujące, nieprawdaż?).
Cały obraz Marczaka jest arcyciekawym oczekiwaniem na jedną kulminacyjną
sceną. Ta zaś następuje w środku amazońskiej dżungli, pośród indiańskiego
plemienia, które FFF przybyli wspomóc. To moment, w którym naiwne, dziecięce
wręcz ideały ścierają się z twardą, niczym ubita gleba, rzeczywistością. Dla żyjących
na granicy ubóstwa Indian FFF to zgraja obłąkanych przebierańców, których niejasne
zamiary budzą podejrzliwość i niechęć. To bolesna lekcja o tym, że nawet
najszczersze i najczystsze intencje, nie poparte wiedzą i świadomością muszą
pozostać utopią. To niewątpliwie najmocniejszy punkt obrazu Marczaka, demaskatorska
puenta, pełna goryczy, ale pozbawiona jadu i sarkazmu wobec „nagich ekologów’. Oby
więcej takich polskich dokumentów, serio. 8/10
Traktujący o Ameryce lat 50-tych „Mistrz” pozostaje nad
wyraz aktualny ze swym złowróżbnym przesłaniem o szaleństwie, które konsumuje
współczesny świat. Thomas Paul Anderson demaskuje kolejny „american dream”.
Odwołuje się przy tym do niezwykle barwnej amerykańskiej historii sekt i
około-religijnych grup z budzącymi największe emocje scjentologami na czele.
To film o prawdziwie chorych umysłach, fascynacji podszytej
dziwacznym erotyzmem i o napięciu między wizjonerstwem a obłędem. Równocześnie stanowi
on rodzaj analizy zależności uczeń – mistrz, która może być rozpatrywana
wielopłaszczyznowo, w tym również jako relacja władza - społeczeństwo.
Obraz Andersona nuży, wyczerpuje i rzuca widzowi wyzwanie. Zdecydowanie
warte podjęcia. Joaquin Phoenix kreuje tu rolę życia, tworząc bohatera równie
fascynującego, co odpychającego. Genialnie zakomponowane kadry (z symbolicznie przewijającą się
wizją bezkresnego oceanu) i niepokojąca, połamana muzyka niezawodnego Jonny’ego
Greenwooda gwarantują mieszankę iście mistrzowską. Trudne, męczące kino, do
którego warto jednak powrócić.8/10
Współczesne amerykańskie horrory traktuję trochę jak lek na
bezsenność. Nie są ani trochę straszne, za to koszmarnie odtwórcze,
przewidywalne i upiornie wręcz nudne. Pojawiają oczywiście chlubne wyjątki, lecz
to zaledwie kropla w morzu potrzeb spragnionych niebanalnej intrygi i prawdziwej
grozy widzów. Odświeżającą alternatywą okazują się, zresztą nie po raz pierwszy,
seriale.
Po zombiakach, wampirach i innych dziwacznych kreaturach
przyszedł czas no nową formułę – korzystającą z elementów klasycznego kina
grozy i równocześnie pełnymi garściami czepiącą zarówno z bogatej historii
amerykańskiej przemocy (Charles Manson, masakra w Coloumbine), jak i pop-kulturowych
odniesień. A wszystko to osadzone w ramach wypróbowanej dramaturgii soap-opery.
Zresztą, czasy, gdy określenie „soap-opera” nierozerwalnie
wiązało się z kiczem i banałem są już dawno za nami. Twórcy seriali prześcigają
się w pomysłach, zarówno scenariuszowych, jak i operatorsko-montażowych, by
uwodzić kolejne rzesze widzów. W efekcie powstają arcydziełka takie jak „Mad
men” czy „Broadwalk empire”. I o ile, „American Horror Story” nie jest serią
wybitną, to jednak stanowi kolejny mocny punkt na serialowej arenie.
Wielką siłą „American Horror Story” są kreacje aktorskie z
charyzmatyczną divą, Jessicą Lang na czele. Swoją drogą, świetnym zabiegiem
było obsadzenie w kolejnej serii aktorów grających w poprzedniej – tyle, że w
zupełnie nowych rolach. Druga seria, rozgrywająca się w ponurych wnętrzach
odizolowanego zakładu psychiatrycznego, zapowiada się jeszcze mroczniej i
bardziej intrygująco niż pierwsza. Mam przeczucie, że horror po amerykańsku w wersji nie pełnometrażowej
zjeży włos na niejednej głowie:) 8/10
Poniżej kilka zdjęć oraz teasery z drugiej serii,
zatytułowanej: Asylum.
Utrata dziewictwa to leitmotiv wielu „teenage movies”.
Wiadomo, że nic tak nie kręci małolatów jak nielegalnie wypity alkohol i szansa
na zaliczenie trzeciej bazy. Naturalnie, zawsze wiąże się z tym masa
komplikacji, rozterek i mniej lub bardziej traumatycznych wtop. Jednych myśl o
rozprawiczeniu przeraża i tremuje, dla innych stanowi cel nastoletniej
egzystencji. Świat kina ma takich historii na pęczki. Począwszy od perełek w
stylu „Absolwenta” poprzez żarty z pogranicza złego smaku i kretynizmu jak w
„American pie”, humor dla wrażliwców z „Adventureland”, kończąc na pełnym hardcorze
serwowanym w „Dzieciakach”.
W „Jak to jest” nad problem pierwszej inicjacji zawisa
czarna chmura dramatu, a młodość i niewinność zostają zaręczone z widmem
nadchodzącej śmierci. Reżyser, Bruce Webb umiejętnie waży proporcje komedii i
dramatu, trzymając się jednocześnie reguł realizmu i prawdopodobieństwa.
Bohaterami filmu jest dwóch dobijających szesnastego roku
życia przyjaciół, Robbie i Ziggy zwyczajne chłopaki z przeciętnej brytyjskiej mieściny
(oklaski dla Eugene’a Byrne’a i Josha Bolta, duet dynamiką i humorem nasuwający
skojarzenia z Twain’owskim Tomkiem i Huckiem). Ich świat, dotąd wypełniony beztroską
zabawą i włóczęgą, zmienia się
diametralnie z chwilą, gdy u Robbie’go wykryta zostaje nieuleczalna choroba. W
obliczu zbliżającego się końca chłopak chce tylko jednego – nie odchodzić z
tego świata jako prawiczek. Ziggy musi w związku z tym, jak na najlepszego
kumpla przystało, dopomóc mu w spełnieniu ostatniego pragnienia. Tu zaczyna się
imponująca seria kompletnie niewypałowych, acz szalenie zabawnych kombinacji i
zabiegów zmierzających do osiągnięcia owego celu. A ten, jak wiadomo, uświęca
środki.
Webbowi udaje się wymknąć zarówno z sideł komediowego
banału, jak i dramatycznego patosu. Jego film jest szczery, ujmujący i naprawdę
niegłupi. Oswaja z trudnymi kwestiami, nie czyniąc tabu ani z problematyki
przedwczesnej śmierci, ani też seksualnej inicjacji.
Bezpruderyjność i lekkość „Jak to jest”, sprawiają, że
spokojnie wpisałabym go na listę obowiązkowych „lektur” gimnazjalnych. To
świetna alternatywa dla miernot ze „szkolnej filmoteki”, z takim upodobaniem
odtwarzanych podczas godziny wychowawczej.
Pomijając jednak wątek seksualny, „Jak to jest” to przede
wszystkim rzecz o punkcie granicznym między chłopięctwem a dojrzałością oraz o przyjaźni,
która przechodzi metamorfozę od dziecięcej zabawy ku poczuciu odpowiedzialności
za drugą osobę.I właśnie owa przyjaźń
jest sednem, czyli tytułowym „the be-all and end-all” tego filmu.
„Jak to jest” działa jak kubek grzańca wypity w podły
jesienny dzień – rozluźnia, krzepi i weseli. To remedium na jesienną chandrę i
dojmującą nostalgię oraz doskonale skrojona rozrywka, trzymająca poziom przez
całe 95 minut.
U Kennetha Angera mistyka idzie pod rękę z kiczem, a chaos z
wizjonerstwem.
W 28 minutach filmu zawiera się kwintesencja obyczajowych rewolucji
i poszukiwań pokolenia młodych kontestatorów lat 60-tych. Anger niczym
demoniczny mag, łączy w teledyskowej konwencji swe fascynacje okultyzmem, narkotyczne
wizje i homoerotyczne niuanse, oprawiając je w ramy dziwacznej, onirycznej
estetyki. Niepokojącym dopełnieniem całości jest muzyka Bobby’ego Beausolei’a,
jednego z członków morderczej „rodziny” Mansona, którą to skomponował
odsiadując dożywotni wyrok więzienia.
„Lucifer Rising” po 40 latach od swej premiery, może wydawać
się pod wieloma względami banalny i pretensjonalny, mimo to jednak nadal intryguje.
Przede wszystkim z racji na swej eksperymentalnej natury. Pod względem
formalnym był on przecież obrazem absolutnie nowatorskim, wideoklipem sprzed
ery MTV, fascynującym kolażem, który stał się inspiracją dla ikon współczesnego
kina, takich jak Waters, Jarman czy Lynch. Warto o tym pamiętać. 9/10